OFFRADIO BLOG

OFF INTERVIEW: The Cinematic Orchestra

On October 23rd 2014, OFF aired a phone interview between Constantin Pilavios and Jason Swinscoe, founding member of The Cinematic Orchestra. Read it or listen to it bellow.

CPIL: I recently read on Wikipedia that you used to be a radio pirate back in the 90s.

J: In the 90s yeah. I used to DJ for a pirate radio station in London. It was based in South London and was called Heart FM.

CPIL: How was it being a pirate back in those days?

J: It was very unpredictable really. You know, the weekends were the busiest and had the biggest listening audience, and generally on a Friday. Many times the aerials would get taken down and therefore the radio station would have to stop, so there was a constant process of putting money into it, funding it so that new aerials would be put up. But they kept getting taken down because the authorities were very strong, especially in London, against pirate radio stations. The people that listened to pirate radio stations, they stayed online for the ones that stayed up the longest, because stations like that would come and go and people couldn't fund them or get the money in them.

CPIL: Do you miss that? Being a radio pirate?

J: It was a lot of fun. When it was on, it was very exhilarating. We'd have a very early mobile phone for people to call in, ask for shouts, tracks and stuff. It was super cool.

CPIL: After that you were an employee for Ninja Tune. How did you present your work to them? What was your process?

J: I worked there five days a week, from 11am to 7pm and when I finished I'd go back to my flat and make my music. When I thought it was presentable enough I would play them. Basically we (at Ninja Tune) had a big box of cassette demos. We'd get demos every day and somebody was in charge of listening to them. I would listen to demos and kind of suggest certain ones. So I would help going through hundreds of demos and at the same time I would present my music. While listening to all those demos, it gave you a certain gage of quality. So at one point, I was like 'ok, I think I should start playing these".

CPIL: You released your first album as The Cinematic Orchestra in 1998. What do you think has changed since then in the music industry?

J: Well, the digital era has obviously had a massive impact. CD sales have gone way down, though vinyl is on the up again, which is fantastic. The analog medium is very popular and I still love it. The way music is being digitally distributed through the internet has had an impact on the global music scene. People complain, especially majors (labels) about the piracy. I mean, it always was and always will be. I used to get cassettes and copy albums from friends, you know.

CPIL: I guess piracy was a bit more romantic back then, with recording and trading tapes and playlists.

J: I was definitely a much more of a hands-on, physical thing. It's funny what you actually buy now, you just buy an intellectual property in the form of a digital medium. But people feel like that has degraded music, like it's become cheap. And it has, it is much cheaper than it was.

CPIL: Do you think that the internet is actually helping musicians?

J: I think it does both help and hinders.

CPIL: Has it helped you find new collaborators for the Cinematic Orchestra?

J: It's great for that yeah. It's good for sourcing and researching people. YouTube is a great resource too, whether it is for image or listen to live music or a concert. It definitely has positive things.

CPIL: The first time I came across the Cinematic Orchestra was in film school, watching Dziga Vertov's "Man With A Movie Camera" (1929). What made you want to score a movie so old?

J: It was actually a commission. I was invited by a film festival in Porto, Portugal. Porto was European City of Culture back in 2001 and I was asked if I would like to score Vertov's classic. I had heard of the film but I had never seen it, so I asked to see the film first. After I looked it up at the British Film Institute, I managed to find it though it was pretty rare. When I watched it I thought that it was pretty progressive and radical for its time. So, I did a lot of research on the film and decided to take it on. It was going to be a live performance, something I hadn't done before so I didn't know what I was getting into to be honest.

CPIL: But it worked out well, I think. It's amazing how the score fits with the film. I actually thought it was the original score.

J: It did, yeah. Basically what happened is that, at the same period I was working on the new album "Every Day" so some of those tracks got re-interpreted or were written or edited to pitch a little bit. Therefore there already was a bunch of existing material, so it kind of started that way and continued to develop. I ended up touring "Camera" across Europe and took it actually to Russia, where one of Vertov's family friends came to the concert in Moscow and said that Vertov would have been very proud of the score.

CPIL: You've said that "Ma Fleur" is the soundtrack to an imaginary film. If it was a real film, what would it be about?

J: There was actually a script written by an art director friend of mine who was working at London. While I was putting the album together I asked him if he could write a screenplay inspired by the demos. So he did and it was kind of very abstract. "To Build A Home" basically became the centre point of the whole script that was about two-three different characters that had some kind of relationship together. It was never fully realised, it was just used as a device to help focus some of the tracks, to finish them and give them content. I wrote "To Build A Home" with Patrick Watson and brought the lyrics around that very rough screenplay.

CPIL: Do you have any plans of further collaboration with Patrick Watson?

J: Yeah, maybe actually. I just saw him couple of weeks ago. He's just finishing a record and he's quite keen to do some more work so...

CPIL: Cool! You have said that your music is inspired by film. Is there a past or present film that inspires you, that you go to when you seek inspiration?

J: I do not have any specific film. It's like when you listen to music or watch a film, there are certain ones that are classic. I love Alfred Hitchcock and his collaborations with Bernard Herrmann.

CPIL: Is there a film that you wish you had scored?

J: Not so much now, but early on I'd say "Taxi Driver". The soundtrack belongs to Bernard Herrmann and I think it's his last score, which he left incomplete, but the opening scene, when the movie started, I found that really compelling, I just love the motif he had written. It was half written and then it was given to another composer who made it sound very 80s, and a bit pop and jazz. I think that was a bit of a shame, really, I felt it was unfinished. So if there's ever a time I would love to give that a crack.

CPIL: You mean scoring? Have you even scored a film? Besides re-scoring on commission.

J: Yes I have actually. It's a documentary for Disney. It was three years ago for a division called "Disney Nature", and it was their first release in Europe. It was titled "Crimson Wing", a wild life documentary about flamingos. They had done a series of these about monkeys, bears and whole kinds of animals. I did the whole score for that, top to bottom.

CPIL: But you haven't done a fiction film?

J: No, not a fiction film. I've done little bit here and there but not a full go, no.

CPIL: Okay, maybe some day I'll have the money to hire you for that.

J: (laughs) well, you do have my number.

CPIL: Last question, classic question: when should we expect something new from Cinematic Orchestra?

J: I'm just finishing a new record which will be done by the end of the year, due out sometime in spring. The shows that we are gonna do in Thessaloniki and Athens are going to have five new tracks in them, three instrumental and two vocal as well as  the existing repertoire. It's kind of a new band also; two drummers, a new bass player, a new keyplayer plus the old one. It's gonna be a combination of electronic drums, being triggered by midi percussion and acoustic percussion, live drums. There will be two drummers essentially. It's quite a big change. Last weekend during the pre-production rehearsals, the sound came out bigger, it's a bigger sound now, it's great.

CPIL: Impressive! So, have a good day and we'll see you in Athens and Thessaloniki soon. Thank you very much!

J: Thank you too, bye bye!

Στις 23 Οκτωβρίου 2014, ο OFF μετέδωσε μια τηλεφωνική συνέντευξη μεταξύ του Κωνσταντίου Πιλάβιου και του Jason Swinscoe, ιδρυτικού μέλλουν των The Cinematic Orchestra. Διαβάστε την ή ακούστε την εδώ.

 

CPIL: Διάβασα πρόσφατα στη Wikipedia πως έκανες πειρατικό ραδιόφωνο τη δεκαετία του '90.

J: Ναι ήταν στα 90s. Έπαιζα ως DJ σε ένα πειρατικό σταθμό στο Νότιο Λονδίνο, τον Heart FM.

CPIL: Πώς ήταν να κάνεις πειρατικό ραδιόφωνο τότε;

J: Ήταν αρκετά απρόβλεπτο βασικά. Τα Σ/Κ είχαμε πάντα τους περισσότερους ακροατές, αρχίζοντας από τις Παρασκευές. Πολλές φορές μας κατέβαζαν τις κεραίες κι έτσι σταματούσαμε τις μεταδόσεις. Αυτό δημιουργούσε μια συνεχή διαδικασία επαναχρηματοδότησης για νέες κεραίες, οι οποίες με τη σειρά τους κατέβαιναν κι αυτές γιατί οι Αρχές στο Λονδίνο ήταν πολύ αυστηρές με το θέμα της πειρατείας στο ραδιόφωνο. Εκείνοι που άκουγαν πειρατικούς σταθμούς, προτιμούσαν εκείνους που εξέπεμπαν για το μεγαλύτερο διάστημα, μιας και τέτοιοι σταθμοί μια ήταν, μια δεν ήταν λόγω του ότι δεν μπορούσαν να χρηματοδοτούνται.

CPIL: Σου λείπει αυτό; Να είσαι ραδιοπειρατής;

J: Είχε πολλή πλάκα. Όταν λειτουργούσε, ήταν συναρπαστικό. Είχαμε κι ένα πολύ πρώιμο κινητό τηλέφωνο για τους ακροατές, για αφιερώσεις ή τραγούδια και τέτοια. Ήταν τρομερό.

CPIL: Μετά από αυτό ήσουν υπάλληλος στη Ninja Tune. Πώς κατάφερες να τους παρουσιάσεις τη δουλειά σου; Ποια ήταν η διαδικασία;

J: Δούλευα εκεί πέντε μέρες τη βδομάδα, από τις 11 έως τις 7 το βράδυ και όταν τελείωνα επέστρεφα σπίτι όπου έφτιαχνα τις μουσικές μου. Όταν πίστευα πως είχα κάτι τότε το παρουσίαζα. Είχαμε (στη Ninja Tune) ένα μεγάλο κουτί με demos σε κασέτες. Μας έστελναν καθημερινά και κάποιος ήταν υπεύθυνος για να τα ακούει όλα αυτά. Έτσι, βοηθούσα σε αυτό και μερικές φορές πρότεινα και μερικά που μου άρεσαν. Ακούγοντας εκατοντάδες demos, αποκτάς μια αίσθηση του τι είναι ποιοτικό και τι όχι, έτσι συνειδητοποίησα πως έπρεπε να παρουσιάσω τη μουσική μου.

CPIL: Το πρώτο σας άλμπουμ ως Cinematic Orchestra κυκλοφόρησε το 1998. Τι πιστεύεις πως έχει αλλάξει από τότε στη μουσική βιομηχανία;

J: Σίγουρα η ψηφιακή εποχή έχει επηρεάσει σε μέγιστο βαθμό. Οι πωλήσεις στα CD έχουν πέσει κατακόρυφα, αν και το βινύλιο δείχνει να ξανανεβαίνει, το οποίο είναι φανταστικό. Το αναλογικό μέσο είναι ακόμα πολύ δημοφιλές και προσωπικά το λατρεύω. Ο τρόπος με τον οποίο η μουσική διανείμεται ψηφιακά μέσα από το internet έχει αλλάξει το παγκόσμιο, μουσικό σκηνικό. Αρκετοί παραπονιούνται, ειδικά οι μεγάλοι (δισκογραφικές) για την πειρατεία. Μα υπήρχε και θα υπάρχει πάντα. Όπως παλιότερα όταν αντέγραφα κι αντάλλαζα κασέτες με φίλους.

CPIL: Υποθέτω πως η πειρατεία ήταν περισσότερο ρομαντική εκείνη την εποχή, με τις κασέτες και τις λίστες.

J: Ήταν σίγουρα περισσότερο χειροπιαστό, πιο σωματικό. Αν σκεφτείς τι πραγματικά αγοράζεις τώρα, είναι αστείο. Απλά αγοράζει μια πνευματική ιδιοκτησία σε ψηφιακή μορφή. Έτσι ο κόσμος πιστεύει πως η μουσική έχει υποτιμηθεί, πως είναι φθηνή πλέον. Και ισχύει, είναι φθηνότερη διαδικασία απ' ότι παλιότερα.

CPIL: Πιστεύεις πως το internet βοηθά τους μουσικούς;

J: Πιστεύω πως όσο βοηθά, άλλο τόσο εμποδίζει.

CPIL: Σε έχει βοηθήσει να βρεις συνεργάτες για τους Cinematic Orchestra;

J: Είναι πολύ χρήσιμο γι' αυτό, ναι. Είναι πολύ καλό για να ψάχνεις πηγές και ανθρώπους. Όπως και το YouTube με τις εικόνες που προσφέρει και τις live συναυλίες κ.ά. Σίγουρα έχει και τα θετικά του.

CPIL: Η πρώτη φορά που άκουσα δουλειά των Cinematic Orchestra ήταν στη Σχολή Κινηματογράφου, σε μια προβολή του "Man With A Movie Camera" (1929) του Dziga Vertov. Τι σε έκανε να γράψεις μουσική για μια τόσο παλιά ταινία;

J: Βασικά με προσκάλεσαν επί πλήρωμή. Το 2001 το Πόρτο ήταν η Ευρωπαϊκή Πόλη Πολιτισμού και με κάλεσαν από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, ρωτώντας με αν θέλω να γράψω μουσική για την ταινία. Την είχα ακουστά, αλλά δεν την είχα δει, οπότε τους ζήτησα να τη δω πρώτα. Την έψαξα στο Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Ήταν πολύ σπάνια, αλλα τη βρήκα. Όταν την είδα μου φάνηκε τόσο προοδευτική και ριζοσπαστική για την εποχή της. Έκανα λίγη έρευνα κι αποφάσισα να το κάνω. Έμελλε να είναι live performance, κάτι που δεν είχα ξανακάνει, οπότε για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα ιδέα τι πήγαινα να κάνω.

CPIL: Ναι, αλλά βγήκε μια χαρά. Τουλάχιστον έτσι νομίζω εγώ. Είναι απίστευτο το πως ταιριάζει η μουσική σου με το φιλμ. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν η αυθεντική μουσική.

J: Ναι, βγήκε πολύ καλό. Βασικά την ίδια εποχή ετοίμαζα το νέο μας άλμπουμ "Every Day", οπότε μερικά τραγούδια επανερμηνεύτηκαν, η τους άλλαξα λίγο τη σύνθεση και το pitch. Υπήρχε, δηλαδή, ήδη υλικό για να δουλέψω. Στην πορεία εξελίχθηκε και βρέθηκα να κάνω tour στην Ευρώπη με το φιλμ. Πήγαμε στη Ρωσία, όπου στην παράσταση στη Μόσχα, ένας οικογενειακός φίλος του Vertov με πλησίασε και μου είπε πως θα ήταν περήφανος με το soundtrack μου. 

CPIL: Έχεις πει πως το "Ma Fleur" είναι το soundtrack για μια φανταστική ταινία. Αν ήταν πραγματική ταινία, περί τίνος θα ήταν;

J: Βασικά υπάρχει ένα σενάριο, γραμμένο από ένα φίλο μου, καλλιτεχνικό διευθυντή, που δούλευε στο Λονδίνο. Την εποχή που ετοίμαζα το άλμπουμ, τον ρώτησα αν θα μπορούσε να γράψει ένα σενάριο που να εμπνέεται από τα demos που θα του έδινα. Το έκανε και βγήκε πολύ αφηρημένο. Βασίστηκε πάνω στο "To Build A Home" και μιλούσε για δυο-τρεις χαρακτήρες που τους σύνδεαν κάποιου είδους σχέση. Δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, είχε σκοπό απλά να μας βοηθήσει να τελειώσουμε κάποια κομμάτια και να τους δώσουμε περιεχόμενο. Οι στίχοι για το "To Build A Home" που έγραψα μαζί με τον Patrick Watson, βασίζονται σε αυτό το σενάριο.

CPIL: Υπάρχουν σχέδια για περαιτέρω συνεργασία με τον Patrick Watson;

J: Ναι βασικά, τον πέτυχα στο δρόμο τις προάλλες. Είχε μόλις τελειώσει την ηχογράφηση ενός νέου δίσκου και φαινόταν να ψήνεται για κάτι νέο...

CPIL: Τέλεια! Έχεις πει πως η μουσική σου είναι εμπνευσμένη από ταινίες. Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη, παλιά ή πρόσφατη ταινία η οποία σε εμπνέει; Μια που να στρέφεσαι όταν στερεύεις από έμπνευση.

J: Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη όχι. Είναι όπως όταν ακούς μουσική. Έτσι και στις ταινίες υπάρχουν οι κλασικές. Μου αρέσει πολύ ο Alfred Hitchcock και οι συνεργασίες του με τον Bernard Herrmann. 

CPIL: Υπάρχει κάποια ταινία που θα ήθελες να είχες γράψει τη μουσική;

J: Πλέον δεν το σκέφτομαι, αλλά παλιότερα τον «Ταξιτζή». Το sountrack είναι του Bernard Herrmann και νομίζω πως ήταν το τελευταίο του, το οποίο και άφησε ανολοκλήρωτο. Η πρώτη σκηνή, όταν αρχίζει η ταινία, με είχε ενθουσιάσει τόσο πολύ! Απλά λάτρεψα τον ήχο που είχε συνθέσει. Μετά το έδωσαν, μισογραμμένο, σε κάποιον άλλο συνθέτη ο οποίος το έκανε πολύ πιο 80s, pop και jazz. Πιστεύω πως ήταν μεγάλο κρίμα, το ένιωθα ημιτελές. Οπότε αν υπήρξε ποτέ στιγμή που να ήθελα να γράψω μουσική για ταινία, θα ήταν αυτή.

CPIL: Δεν έχεις γράψει ποτέ για ταινία; Εννοώ, original score.

J: Έχω γράψει ναι. Ήταν ένα ντοκυμαντέρ για τη Disney. Ήταν πριν από τρία χρόνια για το τμήμα της "Disney Nature", και την πρώτη τους κυκλοφορία στην Ευρώπη. Λεγόταν "Crimson Wing" και αφορούσε στα φλαμίνγκο. Είχαν γυρίσει ολόκληρη σειρά από δαύτα: για τις μαϊμούδες, τις αρκούδες και άλλα είδη ζώων. Το έκανα όλο, από την αρχή ως το τέλος.

CPIL: Δεν έχει γράψει όμως για ταινία μυθοπλασίας;

J: Όχι. Έχω κάνει κάτι λίγα εδώ κι εκεί, αλλά τίποτα ολοκληρωμένο.

CPIL: Ωραία, όταν βρω τα χρήματα θα σε προσλάβω εγώ.

J: (γέλια) Κοίτα, ήδη έχεις το κινητό μου.

CPIL: Τελευταία ερώτηση και κλασική: πότε να περιμένουμε νέα δουλειά από τους Cinematic Orchestra;

J: Αυτόν τον καιρό τελειώνω το νέο άλμπουμ, το οποίο πρέπει να είναι έτοιμο μέχρι το τέλος του έτους, με στόχο κυκλοφορίας κάπου στην άνοιξη. Τα shows σε Θεσσαλονίκη και ΑΘήνα θα συμπεριλαμβάνουν πέντε νέα κομμάτια, τρία instrumental και δύο με φωνητικά, καθώς και το υπάρχον ρεπερτόριο. Έχουμε και σχεδόν νέα μπάντα: δύο ντράμερ, νέο μπασίστα, νέο πληκτρά συν τον παλιό. Θα είναι ένας συνδυασμός από ηλεκτρονικά drums ελεγχόμενα από midi κονσόλα, και ακουστικά κρουστά. Στην ουσία θα υπάρχουν δύο ντράμερ. Είναι αρκετά μεγάλη αλλαγή. Στις πρόβες ο ήχος μας ακουγόταν πολύ μεγαλύτερος, είναι τέλειο.

CPIL: Εντυπωσιακό! Λοιπόν Jason, σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου. Καλή σου μέρα και τα λέμε σύντομα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη!

J: Εγώ ευχαριστώ, bye bye!